in breve In breve : La poesia di Peppinu Mereu


Su testamentu
una poesia di Peppinu Mereu


 

Como chi so a lettu moribundu

morzo tranquillu, serenu e cuntentu,

perņ, prima chi lasse custu mundu,

cherz'iscrier su meu testamentu

e dimando chi siat rispettadu

su disizu 'e s'ultimu momentu.

Appena mi bidides ispiradu

inserrademi puru in battor taulas:

deo non cherzo baule forradu.

E nessunu pro me ispendat paraulas

in laudare, comente bi nd'hada,

chi finzas in sa fossa narant faulas,

Sa sepoltura la cherzo iscavada

foras de su comunu campusantu:

meritat gai s'anima dannada.

Non permitto s'ipocritu piantu

de benner a mi fagher cumpagnia,

cando so sutta 'e su funebre mantu.

Perņ si b'hat persona cara e pia,

semplicemente, senza pompa vana,

rezitet una santa avemaria.

Muda s'istet sa funebre campana,

non permitto su cantu, nč su teu,

de sa niedda ipocrita suttana.

Deo non so marranu e creo in Deu

prīte m'han'imparadu a l'istimare

dae minore mamma e babbu meu.

Perņ sos corvos los lasso bolare

bestidos de terrena finzione,

manc'a mortu nde cherzo fentomare.

E tantu in custa misera persone

b'hat pagu pulpa 'e faghere biccada,

tenidebolla s'assoluzione.

S'anima mia tant'est gią purgada;

pro su tantu patire hat meritadu

su chelu, si est beru chi bi nd'hada.

Si pro casu unu paccu sigilladu

agatades, domando, pro favore,

non siat su sigillu profanadu.

Cuntenet un'istoria de dolore:

sunu litteras d'un'isfortunada,

dulche poema d'unu veru amore.

Duos ritrattos puru inie b'hada:

unu est de s'amorosa mamma mia,

fattu sa die chi l'hant sepultada;

s'atteru est de s'anzone chi tenia

in coro, cun amore tantu forte,

chi m'hat leadu vida e pizzinnia.

De cuss'amore nde tenzo sa morte,

a' s'ora de sa vida sa piłs bella.

Ah! Decretu fatale e dura sorte!

Tue, in battor muros de una cella,

ses pianghende e preghende in segretu,

pover'isconsolada verginella!

E deo moribundu so in lettu:

No happo mortu, no happo furadu,

morzo senza peccados birgonzosos,

perdono, non cherz'esser perdonadu.

Deo perdono cuddos ischifosos

chi de su male meu hant fattu isciala

cun sos libellos ignominiosos.

Perdono s'infamante limba mala,

cudda chi de velenu m'hat bocchidu

tantu pro m' 'ider cun sa rughe a pala.

Perdono cuddos chi s'hant divididu

unu bicculu 'e pane chi tenia

a s'ora chi m'hant bidu piłs famidu,

In mesu a tantos ramos de olia

deo cherz'esser su 'e sa cicuta,

pro imbolare unu frastimu ebbia:

«Chie m'hat causadu custa rutta,

vivat chent'annos, ma paralizzadu,

dae male caducu e dae gutta!».

Custu frastimu est pesadu e pensadu

prīte ca morrer non devia ancora,

comente morzo, de coro airadu.

Serpente vile, perfida colora

fatt'hazis de prunizza avvelenada

una foresta in su regnu 'e Flora.

E cando m'hazis bidu chenz'ispada,

viles, hazis tentu s'attrivida

dandemi sa funesta pugnalada.

E como, a sos istremos de sa vida,

pro ricumpensa de s’attu villanu

bos do custa tremenda dispedida,

Peppe Mereu bos toccat sa manu.

 

.....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.