|
Como chi so a lettu moribundu morzo tranquillu, serenu e cuntentu, perņ, prima chi lasse custu mundu, cherz'iscrier su meu testamentu e dimando chi siat rispettadu su disizu 'e s'ultimu momentu. Appena mi bidides ispiradu inserrademi puru in battor taulas: deo non cherzo baule forradu. E nessunu pro me ispendat paraulas in laudare, comente bi nd'hada, chi finzas in sa fossa narant faulas, Sa sepoltura la cherzo iscavada foras de su comunu campusantu: meritat gai s'anima dannada. Non permitto s'ipocritu piantu de benner a mi fagher cumpagnia, cando so sutta 'e su funebre mantu. Perņ si b'hat persona cara e pia, semplicemente, senza pompa vana, rezitet una santa avemaria. Muda s'istet sa funebre campana, non permitto su cantu, nč su teu, de sa niedda ipocrita suttana. Deo non so marranu e creo in Deu prīte m'han'imparadu a l'istimare dae minore mamma e babbu meu. Perņ sos corvos los lasso bolare bestidos de terrena finzione, manc'a mortu nde cherzo fentomare. E tantu in custa misera persone b'hat pagu pulpa 'e faghere biccada, tenidebolla s'assoluzione. S'anima mia tant'est gią purgada; pro su tantu patire hat meritadu su chelu, si est beru chi bi nd'hada. Si pro casu unu paccu sigilladu agatades, domando, pro favore, non siat su sigillu profanadu. Cuntenet un'istoria de dolore: sunu litteras d'un'isfortunada, dulche poema d'unu veru amore. Duos ritrattos puru inie b'hada: unu est de s'amorosa mamma mia, fattu sa die chi l'hant sepultada; s'atteru est de s'anzone chi tenia in coro, cun amore tantu forte, chi m'hat leadu vida e pizzinnia. De cuss'amore nde tenzo sa morte, a' s'ora de sa vida sa piłs bella. Ah! Decretu fatale e dura sorte! Tue, in battor muros de una cella, ses pianghende e preghende in segretu, pover'isconsolada verginella! E deo moribundu so in lettu: … … No happo mortu, no happo furadu, morzo senza peccados birgonzosos, perdono, non cherz'esser perdonadu. Deo perdono cuddos ischifosos chi de su male meu hant fattu isciala cun sos libellos ignominiosos. Perdono s'infamante limba mala, cudda chi de velenu m'hat bocchidu tantu pro m' 'ider cun sa rughe a pala. Perdono cuddos chi s'hant divididu unu bicculu 'e pane chi tenia a s'ora chi m'hant bidu piłs famidu, In mesu a tantos ramos de olia deo cherz'esser su 'e sa cicuta, pro imbolare unu frastimu ebbia: «Chie m'hat causadu custa rutta, vivat chent'annos, ma paralizzadu, dae male caducu e dae gutta!». Custu frastimu est pesadu e pensadu prīte ca morrer non devia ancora, comente morzo, de coro airadu. Serpente vile, perfida colora fatt'hazis de prunizza avvelenada una foresta in su regnu 'e Flora. E cando m'hazis bidu chenz'ispada, viles, hazis tentu s'attrivida dandemi sa funesta pugnalada. E como, a sos istremos de sa vida, pro ricumpensa de s’attu villanu bos do custa tremenda dispedida, Peppe Mereu bos toccat sa manu.
|
.....
. |